هو الرحمن الرحیم
چقدر سخت است حال عاشقی که نمیداند محبوبش هوای او را دارد یا نه. . .
ای شهیدان , از همان لحظه ای که تقدیر ما را از شما جدا کرد
خاطره های شما امید حیاتمان گشته است
ما به عشق شما زندهایم و به امید وصل کوی شما زندهایم
شهید سید مجتبی علمدار
+ آسمان هم ملتمس دعای شماست
کـــاش میشــد راهـی فرات شد
وضـــو گرفت بهـرشهــــادت... .
+ شهدا امشب کنار ارباب , التماس دعا
سلام ما را به مادر برسانید
پدر و مادرم و خواهران گلم؛ صبر کنید، صبر، صبر، صبر
خواهران خوبم؛ حجاب،
حجاب، حجاب
مامان دوستت دارم, بابا دوستت دارم, زهراجان دوستت دارم,
فاطمه جان دوستت دارم...
و اما؛ روضه
گوش دادم
مادر شما لباس مشکی تنم کردی و مرا به مجلس عزاداری بردی مدیونت
هستم
پدر شما لقمه حلال در دهانم گذاشتی، ممنونت هستم
روضه لب تشنه؛ روضه
بدن ارباً ارباً؛ روضه وداع؛ روضه گودال؛ روضه در؛ روضه پهلو؛ روضه سر
بریده
همیشه آرزو داشتم این روضهها همه به سرم بیایند خدا کند, یعنی
میشود؟
رسیدن به سن 30 سال، بعد از آقا علی اکبر(ع) برایم ننگ است
تن و
بدن سالم داشتن بعد از آقا علی اکبر(ع)؛ اصلاً نمیتوانم تصور کنم
فرق
سالم را بعد از آقا علی اکبر(ع) نمیخواهم
چقدر خوب میشد سر در بدنم نداشته باشم
چقدر جالب و رؤیایی و زیباست وقتی
ارباب میآیند بالای سرم
تن ِ تکهتکهام برایشان آشنا باشد و با دیدن
شباهتهای بدن من و شهزاده علی اکبر(ع)
کمی از آن غم و غصه بدن ارباً ارباً
تسلی پیدا کند, خدایا نگذار آرزو به دل بمیرم
بابا، مامان، سرتان را جلوی ارباب و بیبی لیلا بالا بگیرید
هزار تا مثل
من نه که کل دنیا فدای یک نگاه ارباب به گل روی آقا علیاکبر(ع)
اینجوری
تازه کمی شما شبیه اهل بیت(ع) شدید همهتان
برایتان از خدا اجر جزیل و صبر
جمیل میخواهم. یاعلی اکبر(ع)..
قسمتی از وصیت نامه شهید مهدی
صابری
هو الرحمن الرحیم
زن که باشی می دانی میان میدان چگونه بازی کنی
هر نقش را؛
دختر ... همسر ... مادر ... و یا... رزمنده
بانو ؛
اینبار پشت جبهه را , تو کارگردانی کن!
هو الرحمن الرحیم
در چند عملیاتی که با هم بودیم، ندیدم کفش بپوشه
راه رفتن روی خاک های رملی , با پوتین هم سخت بود چه برسه با پای برهنه و بدون پوتین
موقع عملیات که می شد،
کفش هایش را در می آورد و با پای برهنه می رفت عملیات
علتش را که می
پرسیدیم، می گفت” با پای برهنه راحت ترم.”
هربار از جواب سوال در میرفت
توی عملیات بیت المقدس وقتی بچه ها دشمن را از جفیر عقب راندند،
سید با پای برهنه رفت روی جاده و ایستاد به نماز. . .
عملیات بعدی بود با پای برهنه توی منطقه راه می رفت.
ازش پرسیدم” چرا با پای برهنه راه می ری سید . . . ؟” پیگیر سوالم بودم
تا اینکه برگشت گفت : آقا روی این زمین ها خون شهدایمان و برادرانمان ریخته , این زمین ها احترام دارد
چه کسی دلش می آید با پای برهنه روی خون رفیق های خودش راه برورد ..؟
پا برهنه در وادی مقدس صفحه 112-113
هو الرحمن الرحیم
بیشتر مناجاتها و مداحیهای محمد در مورد امام زمان و حضرت زهرا بود؛
خیلی ناراحت بودم تا اینکه یک شب محمد را در خواب دیدم،
خوشحال بود و بانشاط، لباس فرم سپاه بر تنش بود، چهرهاش خیلی نورانیتر شده بود؛
یاد مداحیهای او افتادم. پرسیدم :
محمد، این همه در دنیا از آقا خواندی، توانستی او را ببینی؟
محمد در حالی که میخندید گفت :
من حتی آقا امام زمان را در آغوش گرفتم ....
کتاب یا زهرا شهید محمد رضا تورجی زاده
+ و من اشک امام زمانم را در می آورم ...
بیا
بیا قول بدهیم
دلی که هدایت شد توسط شهدا را , خرابش نکنیم ...
هو الرحمن الرحیم
از آن روز کار من با آقا مهدی شروع شد که برویم شناسایی برای پاکسازی
منطقه
یکبار منتظر هلیکوپتر بودیم که نتوانست بیاید، بچهها من و آقا
مهدی را بردند گذاشتند جلوی لشگر ۶۴ ارومیه
هلیکوپترها آنجا بودند, اذان
ظهر رسیدیم
آقا مهدی گفت: "برویم اول داخل ثواب شویم."
رفتیم وضو گرفتیم.
گفتم: "برو جلو آقا مهدی، بگذار نمازم جلا پیدا کند!"
گفت: "نداشتیم آ. برو فرادا بخوان."
گفتم: "میگویند جماعت ثوابش بیشتر است."
برگشتنا از آنجا تا محل هلیکوپترها یک دور "مرگ بر آمریکا" گفت
گفت:
"آقای مشگینی گفتن ثواب گفتن مرگ بر آمریکا کمتر از نماز نیست."
به مجنون گفتم زنده بمان"، کتاب دوم، چاپ اول، ص ۸۱ - ۷۹
+پنجاه
سال پیش زمانی که امام خمینی شعار مرگ بر آمریکا را بر زبان ها جاری کردند
نه به دولت آمریکا نظر داشتند و نه به ملت آمریکا .مرگ بر امریکا شعاری
سیاسی نیست بلکه تاکید بر یک افق تمدنی هستش مرگ
بر آمریکا یعنی مرگ بر اقتصاد زالو صفت کاپیتالیستی، یعنی مرگ بر نژاد
پرستی و برده داری مدرن، یعنی مرگ بر مک دونالد و اصالت لذت، یعنی مرگ بر
شرکت های چند ملیتی اسلحه سازی، یعنی مرگ بر تجارت برده های جنسی، یعنی مرگ
بر بزرگ ترین دارنده بمب هسته ای، یعنی مرگ بر ارعاب و تفرعن، یعنی مرگ
بر هالیوود و والت دیسنی و امپراطوری دروغ، یعنی مرگ بر سبک زندگی غربی ...
امام
به خوبی می دانستند کسیکه به آمریکا کافر نباشد ایمان به خدا نخواهد داشت:
فمن یکفر بالطاغوت و یومن بالله... یعنی اول نفی و کفر به بت و طاغوت
امریکا از ما فاصله جغرافیایی ندارد. گاهی در متن و بطن خودمان هم آمریکایی
هستیم
کسیکه تجلی شیطنت و کفر را باادب و متمدن می بیند، کفر به طاغوت
ندارد
+رمی
جمرات و پرتاب هفت سنگریزه به سمت یک ستون سنگی انگار کار بیهوده ای
اما خداوند متعال بدون این عمل حج را و طواف خانه اش را نمی پذیرد
عبد
باید نشان بده از شیطان متنفره وگرنه محبتش به خدا دروغی بیش نیست
امام
فرمودند همین شعار مرگ بر آمریکا برای آنها مرگ میاورد
هو الرحمن الرحیم
علی با وجود محرومیت ها خیلی با استعداد بود , خوب درس میخواند , شاگرد ممتاز بود
زمانی که خیلی ها به درس و مدرسه اهمیت نمیدادن علی شاگرد اول درس و اخلاق و حتی فوتبال بود
بسیار با ادب بود , هیچگاه در حضور پدر پایش رو دراز نمیکرد
از فعالیت های علی این بود که روی درب خانه تابلویی زده بود که روش نوشت بود :
تقویتی درس زبان در مسجد امام علی (ع)
ساعت 2 تا 4
ساعتی ده تا صلوات , قبولی با خدا
شهید علی هاشمی , کتاب هوری
+ بعد از اینکه کتاب رو خوندم با خودم فکر کردم این همه تحصیل این همه درس من برای خدا چیکار کردم ! برای زکات علمم ...
+ ببخشید اینقدر شرمنده نظرات خصوصی شما شدم که خجالت کشیدم
چشم ان شالله از شهدا مینویسم ولی با دقت بیشتر
دعا کنید
شهدا ؛
غرق شدم در روزمـرّگیهایم و گیر کـردم به سیم خاردار نـَـفس
هو الرحمن الرحیم
میخوام تو این پست همه چیز را بگم و کوله بار را جمع کنم
فقط نمیدانم با این همه خُسران چه کنم !
حال و هوا فرق میکند اصلا بگذارید بگویم از اول امسال حال و هوای من فرق کرده همین سال 94 را میگویم
از زیارت امسال امام رضا تا دومین زیارت و شب های قدر و همین محرم و عاشورا و تاسوعا
همچون کسی که بی تاب و دنبال گمشده ای خودش را به در دیوار می کوبه ولی نمیدونه این دل چطور آروم میشه ...
گذاشته بودم به حساب خستگی روحی , به حساب سنگین بودن درس ها و ترجمه های بسیار سخت ,
به حساب پرستاری از مادر و به دوش کشیدن برخی مسئولیت ها , ...
ولی این نبود , این ها اون چیزی نبودن که من رو این همه دلتنگ کنن و بهم بریزن !
شیر زن نیستم ولی ایطوریم نیست با این چیز ها از پا دربیام ...
هرچقدر روز ها و ثانیه ها میگذشت هر لحظه عمرم که میگذشت من مثل کسی که چیزی کم داره ,
کسی کم داره بیتاب بودم تا اینکه ....
.
.
شب های محرم چند شبی رو رفتیم حسینیه و تکیه امام رضا نزدیک خونه بود
سخنران مجلس یکی از علمای مشهور تبریز بودن خیلی قشنگ صحبت میکردن ولی ! من به دنبال
یه چیزی بودم انگاری آروم نمیشدم انگار تشنه بودم و باید دنبال آب میگشتم
سر روضه ها زار میزدم بازم آروم نمیشدم
تا اینکه مامان گفت چرا همش می آییم اینجا بریم اینبارم یه مسجد دیگه
از خدا خواسته قبول کردم ... رفتیم یه مسجد دیگه
درست همون جایی بود که میخواستم با هر حرف سخنرانی داشت نفسم قطع میشد
سخنرانی بود نه مرثیه سرایی ولی صدای هق هق من همه جا رو گرفته بود نمیدونستم چم شده
ولی میدونستم این ها این حرف برای من ! برای من که از راه منحرف شدم این ها همون حرف های
که باید میشنیدم
هر شب دیگه میرفتم همون مسجد ... چنان با جان و دل به حرف ها گوش میکردم که احساس میکردم فقط من هستم و سخنران !
تا اینکه شب عاشورا شب سرنوشت ! شبی که شهادت نامه عشاق نوشته میشه
باید تصمیم رو میگرفتم باید دیگه از این به بعد زندگی برای برای خدا و امام زمان و حضرت زهرا باشه یا منم باید شب از خیمه فرار میکردم شبانه
خیلی سخته باید نفس کشیدنت برای خدا باشه هرکارت هر اخلاقت باید اول ببینی امام زمان این کارو میپسندن !
اومدم نشستم با خودم دوتا دوتا کردم چی رو تا به حال درست انجام چی از روی عاشقانه بود چی از روی عادت , وای اوضاع اینقدر بد بود فقط میخواستم داد بکشم ! من تا به حال با شهدا حس خوبی داشتم داشتم خوب پیش می رفتم ولی چرااااااااا چرااااااا بعضی چیزها ار روی عادت بوده ؟ چرا بعضی جاها کوتاهی کردم ؟
اومدم وبلاگ رو باز کردم مطالب ها رو خوندم وای خداییییییی من ! من چیکار کردم؟
بعضی مطالب رو نوشتم ولی یادم رفته وضو بگیرم با وضو بنویسم و اما با وضو ننوشتم ! بعضی مطالب دیدم نظراتش بیشتره چنان خوشحال شدم که دچار غرور شدم ... بعضی مطالب اصلا برای امام زمان نبوده برای دل خودم نوشتم , بعضی مطالب اصلا شاید توش خلوص نیت نبوده
داشت سرم گیج می رفت ! من این جا رو درست کردم هدیه به حضرت زهرا برای لحظه های سخت قیامت ! من چیکار کردم ؟؟؟
هو الرحمن الرحیم
عزادار واقعی امروز
مدافع حرم اهل بیت در سوریه و عراق است...
هو الرحمن الرحیم
گریه کن امام حسین علیه السلام بود ز اونایی که گریه کردنش
با بقیه فرق می کرد
وقتی از مجلس روضه امام حسین می آمد بیرون چشمانش
سرخ شده بود، از بس گریه می کرد.
کارهاش طوری تنظیم می شد که به روضه امام حسین علیه السلام برسه.
هرجا روضه بود می دیدیش.
زیارت عاشورا می خوند، روزی چند بار.
همیشه هم می گفت: «من توی بغل تو شهید می شم.»
حرف اون شد. تو بغل من شهید شد اونم با گلوی بریده
روی سنگ قبرش با خط درشت نوشتند: «هذا محب الحسین علیه السلام ».
راوی: حاج حسین کاجی از گردان تخریب لشکر 17 علی ابن ابی طالب علیه السلام
روحانی شهید مرتضی زندیه
